Razem przeżywanie

Kiedy mniej więcej dwa lata temu media na dobre podchwyciły fakt, że nowy śmiercionośny wirus jest już w Europie i jasne się stało, że nasze życie się drastycznie zmieni, ktoś w pracy westchnął ‘Boże, jak ja tęsknię za Brexitem’. Teraz ja wzdycham ‘Boże, jak ja tęsknię za pandemią!’. 

Tego co się dzieje obecnie w Europie nie da się opisać w tabelkach, nie da się wytłumaczyć wykresem. TVP i TVN mówią jednym językiem, co jeszcze 10 dni temu wydawało się niemożliwe. Stało się wiele rzeczy, które jeszcze 10 dni temu wydawały się niemożliwe. Brexit, pandemia, inflacja, ceny energii a teraz wojna. Ile złych wiadomości człowiek jest w stanie wytrzymać? 

Mam wrażenie, że siedzę w tym wojennym teatrze w pierwszym rzędzie. Tak wygląda wojna w społeczeństwie informacyjnym. Po raz pierwszy w historii jesteśmy skonfrontowani z działaniami wojennymi dosłownie w czasie rzeczywistym. Detal jest porażający. Owszem, telewizor można wyłączyć, gazet można nie czytać, Internet można sobie przefiltrować. Ale jest coś czego nie da się ominąć. To nasze społeczeństwo. Wszyscy to przeżywamy, to jest jedne wielkie zbiorowe i ponadgraniczne przeżywanie. Nie ma nikogo, kto pozostaje obojętnym na to co się dzieje. Rozmowy, westchnienia, zmartwienia, opinie. 

W telewizji śniadaniowej zaproszona pani ekspert psycholog radzi jak rozmawiać z dziećmi o wojnie. Śliczna pani prezenterka wygina usta w podkówkę. W studio BBC prezenterzy rozmawiają z piękną studentką z Ukrainy. Padają pytania ‘Co się dzieje z Twoimi rodzicami, którzy są teraz na Ukrainie?’ , ‘Charków jest właśnie pod ostrzałem, jak się z tym czujesz?’. ‘Na wideo połączeniu mamy Twoją nauczycielkę Angielskiego ze szkoły, czy chcesz jej coś przekazać?’.  W wiadomościach pokazują jak Ukrainka mieszkająca na stałe w Anglii rozmawia na Zoomie ze swoją siostrą, która została w kraju. Drży jej głos, rozmowa się kończy, zamyka laptopa, płacze. Kamera pokazuje poważną twarz prezentera. Przechodzi do innych wiadomości. ‘Nasi sportowcy wygrali pierwszy medal na igrzyskach paraolimpijskich’. Na Onecie zdjęcia dzieci w kijowskim metrze sąsiadują z przepisem na ‘pyszną zapiekankę ziemniaczaną, którą musisz koniecznie spróbować’. Po kliknięciu na link z najnowszymi wiadomościami z Ukrainy trzeba najpierw obejrzeć reklamę nowego serialu na Polsacie albo leku na bóle reumatyczne. 

Media społecznościowe to osobna kategoria. Jest tam wszystko! Przepisy na syrniki i (prawdziwy) barszcz ukraiński. Instrukcja jak zrobić motanki. Zbiórki, licytacje, raporty, grafiki, sentencje a nawet memy. Niebiesko-żółte serduszka i flagi, Instagram zadbał o odpowiednie grafiki, które można nałożyć na swoje zdjęcia i filmiki. Wiele osób pisze ‘Nie było mnie tu trochę, ale to co się dzieje mnie przytłoczyło’. Niektórzy jakby przepraszają, że teraz będą znów pokazywać własnoręcznie farbowaną wełnę, nowy uszytek albo odmalowany stolik. Życie musi toczyć się dalej. Influencerki fotografują się z całą rodziną. Rodzina ubrana w koszulki w kolorach flagi Ukrainy, poważne miny. Jutro w tym miejscu będzie reklama jogurtu. W końcu one zarabiają na życie tym jogurtem. Na mojej Instagramowej rolce prośby o pomoc i informacje o zbiórkach i wolontariatach mieszają się z nowymi udziergami, metamorfozami mieszkania, śmiesznym zdjęciem kota. Pojawili się też strażnicy moralności, nagle coś wypada a coś nie. ‘No wiesz, jak możesz coś takiego publikować jak tam umierają ludzie?’, ‘Przelałaś kasę na PAH i myślisz, że to wystarczy?’. Nie wiem dlaczego Ci ludzie uważają, że ktoś dał im prawo do komentowania jak ktoś przeżywa tą traumę. 

Razi mnie to jak w przekazie społecznym ogromna ludzka tragedia miesza się ze zwykłym życiem, które nagle wydaje się takie nieadekwatne i infantylne. Ale z drugiej strony jakie ma być? Oczy Świata są zwrócone na Ukrainę ale Świat się nie zatrzymał. Dlatego podjęłam decyzję i ogłaszam, że póki co mój blog będzie strefą wolną od wojennej tematyki.  Wiecie, że lubię opisywać to co dzieje się wokół nas ale tym razem brakuje mi słów. Tak jak napisałam, to się nie mieści w tabelkach i wykresach a ja czuję się po prostu zagubiona. To oczywiście nie znaczy, że nie przeżywam tej tragedii razem z całym europejskim społeczeństwem i nie znaczy, że nie wspieram tych, których należy wspierać. I tak jak każdy, najzwyczajniej boję się co będzie dalej. Osobiście nie mam jednak potrzeby aby zmieniać kolory na blogu czy wpinać niebiesko-żółtą wstążeczkę w klapę marynarki. Nie chcę dodawać swoich opinii, rozważań i przemyśleń to tego tygla bulgotającego obecnie 24 godziny na dobę. Rozumiem i szanuję tych, którzy czują taką potrzebę ale tym razem to nie ja. Mam nadzieję, że mnie rozumiecie. 

W związku z powyższym już za tydzień zapraszam Was na odsłonę nowego pokoju małych Pimposhek i zapierającą dech w piersiach historię o tym, jak kupowałam ich nową wykładzinę. Jednym słowem będzie tak jak zwykle.