36 godzin samotności

Ten post miał wyglądać zupełnie inaczej. W zeszłym tygodniu razem z Panem Kapitanem ‘odstawiłam’ dzieci do polskich dziadków na wakacje. W piątek 26 lipca miałam wracać. To miała być relaksująca podróż bez dzieci, pierwsza klasa w InterCity do Berlina, biznes klasa do Londynu, wieczór w domu sam na sam z ulubionym filmem, sobota do południa w Oxfordzie na ceremoniach graduacji i po południu dopiero spotkanie z mężem. Jednym słowem 36 godzin samotności, które po intensywnym czasie z rodziną były potrzebne. I miałam z tego zrobić fotoreportaż na bloga.

Uważaj o co prosisz Boga. Ci, którzy śledzą moje Instagramowe konto wiedzą, że czas spędzony w samotności wydłużył mi się do 56 godzin. Ale od początku.

Ten piątek 26 lipca nie zaczął się najlepiej. Otworzyłam oko o 6:00 a tam na BBC, że na wyspach panuje chaos komunikacyjny, pociągi stoją (bo za gorąco), samoloty nie latają (bo burze). Szybko sprawdzam mój lot a tam, że ma cztery godziny opóźnienia (lot miałam o 16:45). No to super! Po godzinie opóźnienie mojego lotu zmniejszyło się do 40 minut. Ledwo wmusiłam w siebie trochę kapitańskiej jajecznicy (musicie wiedzieć, że ja potwornie cierpię na reisefieber) i ojciec zawiózł mnie na pociąg.

Ze względu na wakacyjne objazdy do Berlina jechałam sześć godzin a nie cztery. W tym czasie mój samolot opóźnił się o dwie godziny a następnie pojawił się status ‘o czasie’ i tak już zostało przez cały dzień. Było ok. Trochę się uspokoiłam. W pociągu trochę popracowałam robiąc korektę raportu nad którym pracowałam dorywczo przez kilka miesięcy (chałtura).

Z dworca w Berlinie wzięłam na lotnisko autobus. Tam okazało się, że wszystkie loty do Londynu (poza moim) są odwołane. Mój lot w dalszym ciągu ‘o czasie’ na zielono w morzu czerwonego. Z jakiś powodów wydawało mi się, że to zbyt piękne aby było prawdziwe.

Ale nie, samolot przyleciał z Londynu o czasie, ludzie wysiedli, ja wsiadłam. Wszystko super! Pan steward w biznes klasie rozdał gorące ręczniki aby się odświeżyć i…. na tym skończyło się moje dotychczasowe doświadczenie z biznes klasą. Jak tylko oderwaliśmy się od ziemi rozległo się ‘dudududu’, cisza, znowu ‘dudududu’, cisza, ‘dudududu’, cisza, ‘dudududu’, cisza…… samolot wyraźnie zwolnił (jakby zmniejszył obroty w silnikach) i słowo daję miałam wrażenie, że zaraz spadniemy z hukiem na ziemię. Okropne uczucie! Wiadomo było, że dzieje się coś złego.

Cisza trwała w nieskończoność (czas rzeczywisty pewnie jakieś dwie minuty). W tym czasie zorientowaliśmy się, że pilot zawraca. Wreszcie głos pilota, że silnik nam się popsuł i wracamy. Po kolejnych pięciu minutach byliśmy już z powrotem na ziemi. Bezpieczni. To najważniejsze! Uffffffff!

Samolot odstawili po jakiś hangar, podjechały wozy strażackie, policyjne, zaroiło się od świateł. Dość szybko podstawili schodki i autobusy i przetransportowano nas do terminalu. Na odchodne pilot powiedział nam, że jest mało prawdopodobne aby samolot dziś odleciał i abyśmy kontaktowali się z obsługą naziemną. Tam jednak nikt na nas nie czekał, normalnie odprawa paszportowa i znów jestem przy wylotach. Zero informacji. Ja na szczęście miałam tylko bagaż podręczny więc nie musiałam się martwić o bagaż rejestrowany.

Poszłam więc do biurka British Airways. Tam już była mała kolejka ale nie było tak źle. Ostatnim razem, gdy odwołano mój lot na Tegel to pani w okienku przebukowała mnie na poranny lot i wręczyła voucher na kolację i nocleg w hotelu Mercure przy lotnisku. Tym razem obyczaje nieco się zmieniły. Dowiedziałam się, że dziś już nic do Londynu nie leci a na jutro wszystkie loty z BA są już pełne (nic dziwnego, skoro dziś wyleciał tylko jeden samolot z planowanych sześciu). Pani powiedziała, że biuro główne w Londynie wyśle mi maila i automatycznie przebukuje mnie na najbliższy możliwy lot, najprawdopodobniej z jakąś przesiadką u lotniczego partnera (np. Lufthansa, KLM). Oprócz tego dostałam kartkę z numerem infolinii 24h i informację, że mogę sobie sama załatwić hotel i transport. Tam było również napisane, że BA zrefunduje mi wszelkie ‘racjonalne’ koszty związane z zaistniałą sytuacją. Między innymi nocleg w hotelu do £200 na dobę i jedzenie do £25 na dobę. To pierwsze było bardzo hojne, to drugie nie bardzo.

No więc wychodzę z lotniska (byłam już wtedy dziesięć godzin w podróży i miałam za sobą awaryjne lądowanie). Co zrobiłam najpierw? Zadzwoniłam do Oxfordu, że muszą na jutro znaleźć zastępstwo a potem zaczęłam szukać hotelu. Jest takie powiedzenie, że jak życie daje Ci cytryny to zrób z nich lemoniadę. Jestem w Berlinie, bez dzieci, mam karty kredytowe a BA płaci. Mogło być gorzej.

Doszłam do wniosku, że hotele przy lotnisku będą pełne a poza tym skoro nie mam lotu na jutro rano to co ja będę robić jak się już obudzę i postanowiłam od razu zabukować hotel w centrum miasta. Zaczęłam dzwonić. Najpierw do Radissona ale tam nie udało mi się nic zdziałać. Pani nie mówiła dobrze po angielsku, powiedziała, że pokój mają ale nie potrafiła mi powiedzieć ile będzie kosztował (chciałam się upewnić, że zmieszczę się w limicie) i żebym zadzwoniła za 10 minut (!). Powiedziałam, że chyba sobie żartuje i że w takim razie nie będę się u nich zatrzymywać. Drugim hotelem, do którego zadzwoniłam był Mariott, gdzie udało mi się zabukować ostatni (!) pokój. I już byłam w taksówce do hotelu.

Nie miałam ze sobą pasty do zębów ale room service mi przyniósł.

W moim pokoju czekały na mnie żelki dla Pana Khana. Zjadłam (w końcu to awaryjne lądowanie).

‘Zemsta Honeckera’ w łazience 🙂

Nocleg załatwiony (oczywiście ze śniadaniem aby dodatkowo nie uszczuplać budżetu na jedzenie) ale w dalszym ciągu nie miałam informacji kiedy wracam do domu. Pierwszy email od BA przyszedł o 18:30, że próbują naprawić samolot i być może poleci jutro rano i że odezwą się o 21:00. Kazali zabukować sobie hotel. Poszłam na kolację do hotelowej restauracji. To była restauracja ze stekami, kelnerka przyniosła mi najpyszniejszy stek jaki jadłam ale byłam tak zmęczona i generalnie zestresowana, że nie byłam go w stanie dokończyć.

O 21:10 BA faktycznie przysłało maila, że lot jest jednak dowołany, że zostanę automatycznie przebukowana i że nowe loty zostaną do mnie wysłane do 6:00 lokalnego czasu. No to poszłam spać. Spałam jak kamień, wstałam po 6:00 ale nie dostałam żadnej wiadomości od BA. Kiedy o 7:00 dalej nie miałam żadnej informacji sama zadzwoniłam na infolinię. Najpierw Pan powiedział, że może mnie wysłać do domu dzisiaj (sobota) o 16:45. Ja na to czy aby na pewno bo przecież wszystko ma być pełne. No i faktycznie. Nie tylko nie mógł zabukować tego lotu ale nie znalazł też nic u linii partnerskich. Najwcześniejszy lot dopiero w niedzielę o 12:25 (właśnie w nim siedzę pisząc te słowa). Ok, bilet zabukowany, przynajmniej mam jasność co do mojej sytuacji (spodziewałam się, że ze względu na odwołane loty będę musiała zostać w Berlinie do niedzieli). Mogłam się więc zrelaksować. Zadzwoniłam na parking na lotnisku że auto dobiorę dwie doby później :).

Na recepcji poprosiłam o dodatkowy nocleg, co na szczęście nie było problemem i mogłam zostać w moim pokoju. Następnie poszłam na śniadanie. Płatki owsiane z siemieniem lnianym aby nieco uspokoić żołądek a potem absolutnie mistrzowski omlet. Po śniadaniu poszłam do konsjerża i pytam się, co warto zobaczyć. W końcu ostatni raz jak byłam turystką w Berlinie był to jeszcze Berlin Wschodni.

Mój hotel znajdował się przy placu Poczdamskim. Najpierw więc poszłam zobaczyć Checkpoint Charlie a potem poszłam do Gemäldegalerie popatrzeć na obrazy starych europejskich mistrzów. To jedyna słuszna opcja, bo na dworze było z 28 stopni. Po wizycie w galerii poszłam do Berlin Mall bo musiałam uzupełnić zapasy czystej bielizny i skarpetek (ciekawe czy BA zwróci i za to). Tam też zjadłam szybki lancz. Po powrocie do hotelu poszłam popływać w hotelowym basenie i do sauny a potem na kolację do tej samej hotelowej restauracji. Zamówiłam dokładnie to samo co w piątek ale tym razem miałam siłę aby się daniem delektować. Przepyszny stek i w zasadzie w przystępnej cenie. Jeśli kiedyś będzie okazja, zaproszę tutaj mojego męża.

Po kolacji postanowiłam się przejść jeszcze na krótki spacer do Bramy Brandenburskiej mijając przy okazji pomnik pamięci ofiar holokaustu. Nie mam dobrych zdjęć pod bramą bo…. trafiłam na paradę Berlin Pride. Jako, że nie lubię tłumów ewakuowałam się przez park Tiergarten z powrotem do hotelu. Naprawdę, lepszej lokalizacji hotelu nie mogłam sobie wyobrazić. To był fajny dzień, choć dość samotny. No tak, sama tego chciałam ;). Padłam na łóżko i od razu zasnęłam.

Niedziela 28 lipca rozpoczęła się zupełnie inaczej niż ten feralny piątek. Wstałam spokojnie o 8:00 bez żadnego ścisku w żołądku. Zjadłam z apetytem pyszne śniadanie (to samo co dzień wcześniej, omlet ponownie był obłędny, nie wiem jak oni to robią). Wróciłam do pokoju gdzie spokojnie się spakowałam, pogadałam przez chwilę z małymi Pimposhkami na FaceTime po czym wymeldowałam się z hotelu. Na lotnisko pojechałam ponownie taksówką, świeża i wypoczęta od razu przeszłam kontrolę i usadowiłam się przy bramce. Tam co prawda odprawiali jeszcze samolot do Baku ale mnie to nie przeszkadzało. Zaczęłam pisać posta, którego teraz czytacie.

Pogrążona w pisaniu, z słuchawkami na uszach nawet nie zauważyłam kiedy zawołano nas do samolotu. Samolot wystartował o czasie i co najważniejsze bez żadnych sensacji. Ponownie miałam bilet w klasie biznes (dzięki zbieranym przeze mnie punktom Avios). Było nas tam tylko 20 osób i dwóch stewardów tylko dla nas co naprawdę robi różnicę. Podano nam lancz, do wyboru była zielona sałatka albo sałatka z owocami morza. Wybrałam to drugie i było to przepyszne. Zdecydowanie najlepsze jedzenie w samolocie jakie jadłam. Aż się zdziwiłam, że można takie dobre serwować w samolocie (chodzi mi o względy praktyczne). Nie mogę sobie też przypomnieć abym kiedykolwiek jadła w samolocie metalowymi sztućcami i piła ze szklanki. Jak skończyliśmy jeść to w zasadzie już zaczynaliśmy lądować. Jeszcze tylko godzina w samochodzie i nareszcie byłam w domu!

I tak właśnie wyglądała moja podróż. Co prawda rozbita na dwa podejścia ale ostatecznie było to co chciałam, czyli pełny relaks. Szkoda, że po środku było tyle stresu. Teraz muszę zacząć procedurę odzyskiwania moich pieniędzy od BA za, jakby nie było, całkiem niezły weekend w Berlinie. Ponieważ lot został odwołany z powodu awarii silnika myślę, że dostanę nie tylko zwrot kosztów ale jeszcze rekompensatę. Ale to już temat na nowego posta.

Read more